Είναι το φαινόμενο των Παρατεταμένων Ηχώ είναι υπαρκτό και επιστημονικά καταγεγραμμένο. Πρόκειται για ραδιοκύματα που παγιδεύονται στην ιονόσφαιρα ή στο μαγνητικό πεδίο της Γης (ή ακόμη και στο διάστημα) και επιστρέφουν μετά από δευτερόλεπτα.
Μην τα μπερδεύουμε όμως με την επιστροφή του κύματος από το long path. Μπορεί όμως ένα σήμα να παγιδευτεί για μεγάλο χρονικό διάστημα; ας πούμε για παράδειγμα 50 χρόνια;
Ιοντοσφαιρική Χρονοκάψουλα:
Κάποιοι μιλούν για ακραίες συνθήκες γεωμαγνητικής καταιγίδας που δημιούργησαν
ένα «κλειστό κύκλωμα» ανάκλασης, μια ηλεκτρομαγνητική αντήχηση που διατηρήθηκε
στο κενό, μέχρι που οι τρέχουσες ιοντοσφαιρικές συνθήκες της επέτρεψαν να
«διαρρεύσει» ξανά πίσω στη Γη.
1.LDE
(Long Delayed Echoes): Η Πραγματικότητα
Το
φαινόμενο των Παρατεταμένων Ηχώ είναι 100% υπαρκτό και παραμένει ένα από τα πιο
γοητευτικά μυστήρια των βραχέων κυμάτων (HF).
Τι
είναι: Κανονικά, ένα ραδιοσήμα που ταξιδεύει στην ιονόσφαιρα και επιστρέφει
κάνοντας τον γύρο της Γης χρειάζεται περίπου 0,14 δευτερόλεπτα. Στα LDEs, έχει
τύχει να ακούσουμε την ίδια μας τη φωνή ή το σήμα Μορς με καθυστέρηση από 2 έως
και μερικά δευτερόλεπτα! Γιατί έγινε αυτό?
Οι Επιστημονικές Θεωρίες:
1. Plasma
Trapping: Το σήμα παγιδεύεται ανάμεσα σε στρώματα ιονισμένου
πλάσματος στην ιονόσφαιρα, καθυστερώντας λόγω χαμηλής ταχύτητας ομάδας (group
velocity).
2. Μαγνητοσφαιρικός Αγωγός: Το σήμα ξεφεύγει από την ιονόσφαιρα, ακολουθεί τις δυναμικές γραμμές του μαγνητικού πεδίου της Γης βαθιά στο διάστημα (Van Allen belts) και επιστρέφει πίσω στο σημείο εκπομπής.
Μπορεί ένα σήμα να παγιδευτεί για μερικά χρόνια; Με βάση την τρέχουσα Φυσική, όχι στην ιονόσφαιρα της Γης. Η ιονόσφαιρα είναι ένα δυναμικό, ρευστό περιβάλλον που αλλάζει ριζικά μεταξύ μέρας και νύχτας. Ένα σήμα θα έχανε την ενέργειά του (απόσβεση) μέσα σε ελάχιστα λεπτά ή θα «δραπετεύει» στο διάστημα.
2. Η «Ιοντοσφαιρική Χρονοκάψουλα»:
Υπόθεση εργασίας: Το Σενάριο της Ηλεκτρομαγνητικής Αντήχησης
Το 1974
υπήρξαν ακραίες συνθήκες λόγω τεράστιας έξαρσης ηλιακών καταιγίδων και κηλίδων.
Εκείνη
τη χρονιά ο Ήλιος βρισκόταν σε πολύ έντονη δραστηριότητα.
Η
Παγίδευση (1974): Μια «τέλεια καταιγίδα» Solar Flare (Ηλιακής Έκλαμψης) χτυπά
τη Γη τη στιγμή της εκπομπής. Η ιονόσφαιρα συμπιέζεται βίαια και δημιουργείται
ένα τοπικό, εξαιρετικά πυκνό «soliton» (ένα αυτο-συντηρούμενο μοναχικό κύμα
πλάσματος). Το σήμα του '74 εισέρχεται σε αυτό το κλειστό κύκλωμα. Λόγω
κβαντικών φαινομένων στο πλάσμα ή μη γραμμικής οπτικής, το σήμα δεν χάνει
ενέργεια, αλλά «παγώνει» σε μια κατάσταση μηδενικής ταχύτητας ομάδας (frozen
light/radio).
Η
Απελευθέρωση (Σήμερα): Μια παρόμοια γεωμαγνητική καταιγίδα
σήμερα (ή η ευθυγράμμιση του τρέχοντος ηλιακού κύκλου) «ξεκλειδώνει» αυτό το
soliton. Το στρώμα πλάσματος καταρρέει και το σήμα του 1974 «διαρρέει» πίσω
στην ατμόσφαιρα, ανέπαφο, σαν να εκπέμφθηκε δευτερόλεπτα πριν.
Μύθος ή πραγματικότητα;
Σε
αυτό το σημείο, η επιστήμη του μυστηρίου προτείνει μια ακραία θεωρία: Τη στιγμή
της εκπομπής, οι συνθήκες δημιούργησαν ένα «soliton». Ένα αυτο-συντηρούμενο,
εξαιρετικά πυκνό μοναχικό κύμα πλάσματος, μια «ηλεκτρομαγνητική φυσαλίδα» που
«κατάπιε» το σήμα. Λόγω μη γραμμικών φαινομένων στο πλάσμα, το σήμα δεν έχασε
ενέργεια. Έμεινε «παγωμένο», σε μια κατάσταση μηδενικής ταχύτητας, μια αληθινή
ιοντοσφαιρική χρονοκάψουλα. Μετά όμως από αρκετά χρόνια αποδεσμεύτηκε κάτω από παρόμοιες συνθήκες.