Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει «μαγική» κεραία που να παίζει παντού το ίδιο, γιατί το έδαφος γύρω από τον σταθμό μας παίζει τεράστιο ρόλο (μορφολογία εδάφους), σχεδόν όσο και η ίδια η κεραία. Πρέπει να σκεφτόμαστε πώς φεύγει το σήμα μας: σαν μια μπάλα που πρέπει είτε να περάσει πάνω από εμπόδια είτε να κυλήσει ομαλά στο πάτωμα. Στο τέλος του δωρεάν βιβλίου μας κάνουμε εκτενή ανάλυση των διαγραμμάτων ακτινοβολίας.
Αν ο σταθμός βρίσκεται σε μια επίπεδη επιφάνεια, όπως μια μεγάλη πεδιάδα ή, ακόμα καλύτερα, κοντά σε θάλασσα, τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Εδώ, ο στόχος είναι συνήθως οι μακρινές επαφές (DX). Για να το πετύχουμε αυτό στα βραχέα (HF), χρειάζεται χαμηλή γωνία ακτινοβολίας – δηλαδή το σήμα να φεύγει ξυστά από το έδαφος για να «χτυπήσει» την ιονόσφαιρα όσο πιο μακριά γίνεται. Σε αυτή την περίπτωση, μια κάθετη κεραία (vertical) είναι συχνά η καλύτερη λύση. Εκμεταλλεύεται την καλή αγωγιμότητα του επίπεδου εδάφους (ειδικά αν υπάρχει αλμυρό νερό) και στέλνει το σήμα χαμηλά στον ορίζοντα. Και ένα απλό δίπολο όμως, αν καταφέρουμε να το σηκώσουμε ψηλά (τουλάχιστον μισό μήκος κύματος από το έδαφος), θα δουλέψει εξαιρετικά. Στα VHF/UHF, σε επίπεδο έδαφος, μια κάθετη κεραία τύπου collinear (μεγάλης απολαβής) θα μας δώσει τη μέγιστη εμβέλεια γύρω-γύρω, καθώς δεν υπάρχουν εμπόδια να κόψουν την απευθείας ορατότητα.
Τα πράγματα ζορίζουν όταν γύρω υπάρχουν υψώματα, βουνά ή αν το QTH είναι σε βαθύ λεκανοπέδιο. Εκεί νιώθουμε «πνιγμένοι». Αν εγκαταστήσουμε μια κάθετη κεραία, το σήμα θα φεύγει χαμηλά και θα «καρφώνεται» κατευθείαν πάνω στην πλαγιά του απέναντι βουνού, χωρίς να πάει πουθενά. Σε τέτοιες τοποθεσίες, στα βραχέα, πρέπει να αλλάξουμε στρατηγική. Ψάχνουμε κεραίες που στέλνουν το σήμα πιο ψηλά, ώστε να υπερπηδήσει τα βουνά. Ένα οριζόντιο δίπολο, τοποθετημένο όχι πολύ ψηλά (π.χ. σε σχήμα inverted V), ή μια κεραία τύπου NVIS (Near Vertical Incidence Skywave) είναι καταλληλότερες. Αυτές στέλνουν τον λοβό ακτινοβολίας σχεδόν κατακόρυφα προς τον ουρανό, το σήμα ανακλάται και πέφτει πίσω σε σχετικά κοντινές ή μεσαίες αποστάσεις, ξεπερνώντας τα τοπικά εμπόδια. Αν τώρα θέλουμε οπωσδήποτε μακρινές επαφές από τέτοιο σημείο, η μόνη λύση είναι μια κατευθυνόμενη κεραία (Yagi) πάνω σε πολύ ψηλό ιστό, ώστε να «βλέπει» πάνω από τις κορυφογραμμές, ή να εκμεταλλευτούμε τυχόν «ανοίγματα» (περάσματα) ανάμεσα στα βουνά, στρέφοντάς την προς τα εκεί. Στα VHF/UHF, αν είμαστε κλεισμένοι, οι οριζόντιες κεραίες (δίπολα) είναι σχεδόν άχρηστες για μακριά, και η μόνη ελπίδα είναι μια Yagi για να εκμεταλλευτούμε ανακλάσεις πάνω στα απέναντι βουνά, ή να σημαδέψουμε κάποιον τοπικό αναμεταδότη που βρίσκεται σε κορυφή.
Συνεπώς, το πρώτο βήμα δεν είναι να διαλέξουμε κεραία από ένα κατάλογο, αλλά να βγούμε έξω στην οροφή, να κοιτάξουμε γύρω μας και να καταλάβουμε πού μας επιτρέπει το έδαφος να στείλουμε το σήμα μας.